1798-1855
Największy polski poeta, dramaturg, publicysta i działacz polityczny; urodzony w Zaosiu (koło Nowogródka); ukończył Uniwersytet Wileński (1815-19); nauczyciel w Kownie (1819-23); za udział w Towarzystwie Filomatów zesłany do Rosji (1824-29), gdzie przyjaźnił się między innymi z Puszkinem; stąd wyruszył na Zachód; do końca życia przbywał poza krajem. W Paryżu redagował "Pielgrzyma Polskiego" (od 1833), był wykładowcą literatury rzymskiej w Lozannie (1839) i literatury słowiańskiej w Collège de France w Paryżu (1840); 1845-49 pozostawał pod wpływem teorii mesjanizmu A. Towiańskiego; 1848 stworzył legion polski we Włoszech, następnie był redaktorem międzynarodowego postępowego pisma "La Tribune des Peuples" (trybuna Ludów), wychodzącego w Paryżu; w czasie wojny rosyjsko-tureckiej (1855) organizował legion polski w Turcji; zmarł tegoż roku w Konstantynopolu; pochowany w Paryżu; 1890 sprowadzenie zwłok do kraju i złożenie w krypcie na Wawelu. Ukazanie się Ballad i Romansów (1822) uznawane jest za początek eopki Romantyzmu w historii literatury polskiej; najważniejsze utwory: powieści poetyckie Grażyna (1823) i Konrad Wallenrod (1828), dramat Dziady, Księgi Narodu Polskiego i Pielgrzymstwa Polskiego, epopeja Pan Tadeusz (1834) oraz liczne wiersze liryczne.Życiorys Mickiewicza (za "niebieską" encyklopedią PWN) sponsorują Dyslektyk 2, Sposób na dysleksję i Skala Ryzyka Dysleksji.